برای استفاده از تمامی امکانات انجمن و مشاهده ی آنها بایستی ابتدا ثبت نام کنید
مطلبي که مشاهده مي کنيد
در سطل زباله ي انجمن مي باشد
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 4 از مجموع 4
  1. #1
    بنیانگذار گویندگان بدون مرز
    تاریخ عضویت
    May 2011
    محل سکونت
    گیلان
    ارسال ها
    163
    سپاس
    1,134
    از این کاربر 1,358 بار در 280 پست سپاس گزاری شده

    lovely3 تاریخچه ورزشهای رزمی.

    آیکیدو چیست ؟




    آیکیدو یک هنر رزمی ژاپنی است.معنای آیکیدو وحدت و آشتی و تجسم قدرت. موسس این ورزش رزمی (یا هنر رزمی) موریهه اوشیبا نام دارد وی در سال ۱۸۸۳ در خانواده*ای که به جهت داشتن مردان جنگی و استاد در کار با سلاحهای جنگ معروف شده بود پا به عرصه جهان هستی گذاشت پدرش یوروکو استاد شمشیر زنی و نیزه بود که موریهه توانست زیر نظر پدرش تکنیکهای مختلف جوجوتسو - آیکی جوتسو - شمشیر زنی و کار با باتوم رابیاموزد تأثیر گذارترین مربی او سوکاکوتاکوا بود که شخصیتی محکم و با ثبات داشت او مجموعه*ای از فنون و تکنیک را تحت عنوان رشته دایتو ریو را به او آموزش داد. اوشیبا تأثیرات مبارزه را در حین کار با تاکوا کشف کرد ولی این برای او کافی نبود چرا که او می*خواست به جایگاه واقعی بشر دست پیدا کند و البته توانست این جایگاه را به لطف وجود شخصیت دیگری به نام اونیسابورو دگوچی استاد بزرگ تمرینهای سبک جدید شینتو ایست یعنی اوموتو کیو بدست آورد در کنار دگوچی وی توانست تمرینات جدید (به کار گیری زمزمه و اصوات دعاگونه به صورت ذکر) به نام کوتو داما را دنبال کند وقتی در سال ۱۹۲۴ دگوچی ژاپن را به قصد مونوگولی ترک کرد و اوشیبا به عنوان محافظ همراه وی بود اوشیبا هرآنچه که از مبارزه می*دانست برای مقابله با دسته*های راهزنان به کار می*گرفت این تجربه بسیار عالی بود و برای اولین بار استاد بزرگ آینده مسیر ویژه خود را پیدا کرد پیش بینی در دل خطر وقتی همه تهدید شده و هراسیده*اند او به جلوتر از خودش می*نگرد و می*اندیشد کدام مسیرها را باید انتخاب کرد و از کدام باید چشم پوشید در بازگشت به ژاپن اعتقاداتش به یقین رسیده بود و به جایگاه بشر در عالم هستی دست یافته بود و آن را با تمام وجود درک می*کرد. برای ایجاد هماهنگی بین تمرینات و اعتقادات فیلسوفانه اش او هنری جدید آفرید آیکیدو به معنای:

    وحدت و عشق صلح و آشتی و تجسم قدرت هر بخش از آیکیدو دارای معنایی به شرح ذیل است:

    آی : هماهنگی - وحدت - همراهی - همراه شدن
    کی : روح - توان - نیروی روحی - قدرت درونی
    دو : روش - ساختار - راه

    آیکیدو در ایران

    هنر رزمی آیکیدو در سال ۱۳۷۴ توسط جناب استاد علی معروفی زیر نظر فدراسیون جودو به طور رسمی بنیان گذاری شد و پس از آن توسط ایشان، انجمنی در فدراسیون ورزش*های همگانی برای کلاس*های مربی گری آیکیدو برگزار شد. پس از به رسمیت شناخته شدن آیکیدو در ایران،این ورزش در سراسر کشور گسترش یافت و به خاطر ویژگی*های منحصر به فرد آیکیدو، بانوان زیادی هم تا به حال در ایران به فراگیری آن پرداخته اند.

    منبع : martialarts


    درجهان سوم اگر مملکتت را آباد کنی ، خانه ات را خراب می کنند!

    (( پرفسور حسابی ))

  2. 2 کاربرِ زیر از hatamtv بخاطرِ این مطلب مفید سپاس گزاری کرده اند :


  3. #2
    بنیانگذار گویندگان بدون مرز
    تاریخ عضویت
    May 2011
    محل سکونت
    گیلان
    ارسال ها
    163
    سپاس
    1,134
    از این کاربر 1,358 بار در 280 پست سپاس گزاری شده

    lovely3 تاریخچه بوکس



    بوکس یا مشت زنی یکی از رشته های ورزش رزمی است که در آن دو نفر با ضربات مشت با یکدیگر مبارزه می کنند.

    به روایتی مسابقه ورزش بوکس بطور رسمی در ششصد و هفتاد و هفت سال قبل از مسیح در بیست و سومین بازی المپیک در هاین که اولین نبرد این ورزش است شروع شده و «ابراستوس» اهل سمیرنا در این مسابقه فاتح و قهرمان شناخته شد.

    این که قدیمیترین نبرد بوکس به چه نوع صورت گرفت و چگونه با یکدیگر می جنگیدند معلوم نیست. چنانکه در تاریخ روم ذکر شده است که طرفین مشت های خود را به چرم های خامی محکم بسته و سعی می کردند که با ضربات محکمی از این مشت های سخت و سنگین حریف را از پای در آورند. البته این مسابقات بدون رعایت وزن بدن انجام می شد.

    ملائکوماس که پدرش نیز چهل و پنج سال بعد از مسیح فاتح بوکس و قهرمان المپیک گردیده بود عموم رقیبهای خود را تنها با فن (نه با زور و قدرت) مغلوب می ساخت. مسابقه هایی که بدین صورت وقوع می یافت بدون انقطاع بود و دائماّ در میدان های مسابقه یک ورزشکار با قهرمانان آماده بنبرد بوده و هرکس که از بین تماشاچیان داوطلب مسابقه بود دست خود را بلند می کرد. ملائکوماس قهرمان رومی که در اکثر نبردها ورزشی بدین نوع فاتح می گردید بالاخره در یک مسابقه که حریف او کشته شد اشتهاری بسزا یافت. در این مسابقه ها قهرمانان دوره امپراتوری روم دستهای خود را باآلتی شبیه به دستکش که روی آن میخهای محکم فولادی کوفته شده بود مجهز می کردند و نیز یک نوع دستکش مخصوص دیگر که از چرمهای سخت و محکم در دست می گرفتند و مسابقه را شروع می کردند. با استفاده این دستکشها در هر مسابقه یکی از دو طرف حتماً سخت مجروح یا مقتول می شد سبب شد که مسابقه های بوکس بدین شکل ترک شود. در واقع بازی بوکس با از بین رفتن مسابقه های المپیک توأم گردیده و در سال ۴۰۰ بعد از میلاد قهرمانان ورزشهای مختلف بوکس را به کلی فراموش کردند. در همان عصر یا چند قرن بعد ورزش کشتی گیری که مخاطرات ان کمتر از اینگونه بوکس ها نبود متداول شد و از ورزشهای عمومی گردید.

    مقارن با آغاز قرن هیجدهم مجدداَ بازی بوکس و کشتی گیری که هر دو از بین رفته بودند شروع شد بطوریکه حکایت می شود یک نفر کشیش ایتالیایی که نامش «سن برنادن» بود به جوانان عصر خود فن بوکس را می آموخت و منظورش از این عمل این بود که دوئل (مبارزه با شمشیر) را که پیوسته به مرگ یکی از دو حریف پایان می یافت منسوخ نماید و به جای آن نبرد با مشت که خطر آن کمتر است متداول کند. سن برنادن رواج این فن را یک نوع احسان و نیکوکاری می دانست از این رو او را پدر بوکس نامیده اند.

    در لندن هم یکی از استادان شمشیر بازی به نام جمس فیک مدرسه ورزش بزرگی دائر کرد که گذشته از تعلیم شمشیر بازی و نیزه پرانی و غیره فنون بوکس را نیز به شاگردان خود می آموخت.

    جمس فیک برای مشت زنی قواعد و قوانین مخصوصی وضع نکرد بلکه مثل امروز محوطه ای که اطراف آن با طناب محصور است ایجاد کرد و به شاگردان خود چنین اجازه داد که در حین بوکس حق دارند یکدیگر را گرفته و به شکل کشتی به زمین زنند در این کشتی گیری هر کس که بر زمین نمی خورد فاتح محسوب می شد. برای این چنین مسابقه ها چنانکه ذکر شد قواعد خاصی وضع نشده بود از این لحاظ بسیار خطرناک می شد و داوطلبان بوکس پس از محاربه مشت و گلاویز شدن با یکدیگر گاهی هر دو به زمین می خوردند و در نتیجه تعیین و معرفی فاتح بسیار مشکل می شد.

    پس از ایجاد بوکس به این صورت یکی از استادان ورزشکار انگلیسی موسوم به چک بروکتون در سال ۱۷۴۹ در مسابقه ای که داور قوانین و دستورات مخصوص وضع کرد وسعت میزان مسابقه و عده اشخاصی که حق ورود به محوطه میدان بازی را داشتند معلوم کرد. ولی هنوز این بازی به طور رسمی معمول نشده بود و در هر جا که مشت زن ها مسابقه می دادند پلیس آنها را متفرق می ساخت.

    در قرن هیجدهم با اینکه انواع ورزشها در انگلستان بحد اعلاء ترقی خود رسید و قهرمانان بسیاری دیده می شد به این دلیل هیچ اهمیتی به این ورزش نمی دادند که آن را ورزشی خطرناک می دانستند زیرا تصور می شد که یکی از داوطلبان حتماً بایستی کشته یا سخت مجروح گردد.

    جون جاکسون که از استادان بوکس قرن هیجدهم بود تدریجاً بوکس را رسمی کرد و چون خود استاد بی نظیری بود در هر مسابقه مبالغ هنگفتی عاید او گردید زیرا از همان موقع جوائز سنگینی برای قهرمانان این فن معین شده بود. این شخص اولین مشت زن و قهرمان عصر خود بود و توانسته بود این ورزش را در دنیا رواج دهد.

    در سال ۱۸۳۵ جمس پورله ورزشکار انگلیسی این ورزش را به آمریکا برد. ولی پیشرفت آن به قدری سریع بود و به اندازه ای آمریکائی ها به این ورزش راغب بودند که در سال ۱۸۶۰ یعنی ۲۵ سال پس از ورود این ورزش در آمریکا جون سن هیس آمریکایی توانست در سرزمین انگلستان که این بازی وضع شده و قرنها قهرمانان دنیا از آن مملکت بوده اند فاتح گردد و در تمام دنیا بی رقیب باشد.

    با آنکه جک بروگتون مدتها بود که دست کش مخصوص بوکس را اختراع کرده بود ولی بیش از یکی دو مورد آن را به کار نبرده بودند و در اکثر مسابقه ها با مشت گره شده و بدون دست کش با یکدیگر می جنگیدند از همین جهت مدت مسابقه و دوره آن خیلی طول می کشید طویل ترین دوره ای بوکس که در سال ۱۸۲۴ در ۲۳ ژوئیه بین قهرمانان آمریکائی میکه مادن و بیل هایس انگلیسی در انبرگ انگلستان انجام شد. این مبارزه جمعاَ شش ساعت و سه دقیقه بطول انجامید.

    ورزش بوکس با وضعیت کنونی از سال ۱۸۹۰ یعنی پس از آنکه مارکیز کوئینزبری قواعد جدیدتری وضع کرد و استعمال دست کش بوکس را رسمی کرد شروع شد. او مدت هر دوره بوکس را سه دقیقه و فواصل بین دورها را یک دقیقه معین کرد و چون این دستور می توانست نتیجه نیکویی برای ورزیدن و رفع خستگی بشود از طرف عموم ورزشکاران دنیا قبول شد و طریقه ای که کینز معین کرده بود متداول و مرسوم گردید.

    برای اولین دفعه مسابقه با وضع جدید در سال ۱۸۹۲ در هفتم سپتامبر در ارولئون بین جون سولیوان آخرین قهرمان مشت زن بدون دست کش که قهرمان تمام آمریکا بود و جوانی بیست و شش ساله موسوم به جمس می کوربت که او نیز آمریکائی و ار رقیب خود دو سال کوچک تر بود انجام و پس از ۲۱ دوره (راند) مبارزه قهرمان قدیم دنیا که بدون دستکش عنوان و مقام عجیبی پیدا کرده بود مغلوب قهرمانی شد که با دستکش بوکس را آموخته بود.

    تاریخچه بوکس در ایران

    معروف است که هوارد باسکرویل از آمریکا که به مدیریت کالج آمریکائی در رضاییه منصوب شده بود، نخستین کسی است که ورزش بوکس را به ایران آورد. او بعدها با مشروطه خواهان ایران همراه شد و در جریان جنگی کشته شد.

    سالهایی که صنعت سینمای ایران ترقی کرد جوانان روی پرده سینما این ورزش را دیده و با خود تمرین می کردند چند نفری هم که در آن سالها به خارج برای تحصیل رفته بودند به این ورزش آشنا شدند. در سالهای ۱۳۱۴ یک نفر مهندس چکسلواکی موسوم به فایت که مامور ایران در کمپانی اشکودا در تهران شده بود وارد ایران شد. فایت یکی از قهرمانان معروف سنگین وزن اروپا بود و چندین سال قهرمان اروپا بود و یک بار هم ماکس شملینگ آلمانی را مغلوب کرده بود. چند نفر از علاقه مندان در آن دوران نزد ایشان مشغول به تمرین شدند که آقایان ناطقی (محصل مدرسه نظام) و استوار زنگنه پور از جمله این افراد بودند.

    در همین سالها در بعضی از شهرهای ایران جوانان به این ورزش آشنا شدند برای مثال درمشهد منوچهر مهران و حسین بنایی و چند نفر دیگر نزد یک نفر آلمانی مهندس برق به تمرین این فن مشغول بودند.

    از سال ۱۳۱۸ که به دستور رضا شاه مسابقات قهرمانی کشور شروع شد تا سال ۱۳۲۴ این ورزش جزء برنامه نبود. علت اصلی نبودن وسائل و مربی و نبودن مقررات لازم بود. بالاخره در سال ۱۳۲۳ این ورزش مورد توجه اداره تربیت بدنی واقع شد و برای اولین دفعه بطور رسمی جزء برنامه مدارس و دانشکده ها شد این مسابقه با وسائل آمریکایی ها و قضاوت آمریکایی *ها و «محمد پور» و «عبدالله نادری» انجام شد در خاتمه مسابقه گلدان نقره ای جهت یاد بود و قدر دانی از زحمات مربی ورزش آمریکایی توسط رئیس اداره تربیت بدنی (ابوالفضل صدری) به ایشان داده شد. این عمل موجب نهایت نزدیکی روابط ورزشی ما شد چنانچه جوانان ایرانی در اکثر مسابقات با آمریکایی ها شرکت نمودند و غالبا هم پیروز می شدند. یک روز سروان پل دولین به آقای نادری گفتند بد نیست که با دستکش ما و دکتر و مربی ما و به طور کلی با دست خودمان ما را کتک می زنند. در سال ۱۳۲۴ از طرف اداره تربیت بدنی آقای نادری مامور شدند جهت مسابقات قهرمانی تهران رینگ بوکس تهیه نمایین که قیمت ان هم ۱۵۰۰۰۰ ریال بوده است. و طبق نقشه ایکه از آخرین مدل تهیه شده بود ساخته شد. که این رینگ مزبور از طرف را آهن به سازمان تربیت بدنی ایران هدیه شد. در سال ۱۳۲۴ برای اولین بار با کمک اولیای ارتش آمریکایی مقیم ایران و با واگذاری مقدار کافی وسائل و قضاوت و لوازم مورد احتیاج مسابقه دستجات آزاد انجام شد .

    بوکس در ایران پس از فعالیتی ۳۴ ساله با پیروزی انقلاب دچار وقفه شد این رشته پس از ده سال بار دیگر راه اندازی شد و بدلیل ابهامات ایجاد شده و عدم تفاوتی که در جامعه بین بوکس حرفه ای و آماتور وجود داشت این رشته جایگاه گذشته خود را بدست نیاورد و در این میان مسائل شرعی و برخی اظهارات در این زمینه بر ابهامات افزود و ذهنیت*های منفی نسبت به بوکس ایجاد کرد.

    منبع : martialarts


    درجهان سوم اگر مملکتت را آباد کنی ، خانه ات را خراب می کنند!

    (( پرفسور حسابی ))

  4. کاربر زیر از hatamtv بخاطرِ این مطلب مفید سپاس گزاری کرده است :


  5. #3
    بنیانگذار گویندگان بدون مرز
    تاریخ عضویت
    May 2011
    محل سکونت
    گیلان
    ارسال ها
    163
    سپاس
    1,134
    از این کاربر 1,358 بار در 280 پست سپاس گزاری شده

    lovely3 تاریخجه هنررزمی جو جيتسو



    جوجيتسو يک هنر رزمي است که در آن مي توان همه نوع ضربه اي را يافت. ضربات پرتابي، ايستا يا ساکن و همچنين تکنيک هاي تهاجمي و شديد از جمله انواع لگد و مشت در اين هنر ديده مي شود. اين هنر در جنگ هاي تن به تن و تماس هاي نزديک کاربرد بسياري دارد و استيل آن شامل حرکات: نرم، سخت، چرخشي و ضربات روبه بيرون مي باشد. جوجيتسو يکي از قديميترين هنرهاي رزمي دنيا به شمار مي آمد و بيش از 2500 سال قدمت دارد. کسي به درستي نمي داند که اين ورزش دقيقاً از کجا شروع گرديد. ريشه و پايه اصلي اين سبک رزمي را هم از کشور ژاپن و هم از کشور چين مي دانند و در طول ساليان طولاني، جوجيتسو از استيل هاي بي شماري تأثير پذيرفته است.

    استيل هاي بدون اسلحه اين هنر رزمي، دقيقاً مشابه آموزش هاي رزمي سربازان سامورايي در قرون هشتم تا شانزدهم ميلادي در دوره امپراطوري توکوگاوا (Tokugawa) مي باشد. در طول اين مدت و در زماني که کشور ژاپن کم کم استقلال خود را پيدا مي کرد، شيوه هاي جنگ با اسلحه جاي خود را به استيل هاي مبارزه بدون اسلحه دادند و از اينجا بود که فنون جوجيتسو ارزش بيشتري پيدا کردند. در اين دوره سامورايي هاي ژاپني از خداي شوگان (Shagun) در جنگ ها حمايت مي کردند و در نتيجه امپراطوري (Melse) قانوني را تصويب کرد که به واسطه آن انجام فنون هنرهاي رزمي سنتي غيرقانوني محسوب مي شد. در اواسط قرن نوزدهم ميلادي، بسياري از مدارس هنرهاي رزمي که سامورايي ها در آنها تمرين مي کردند تعطيل شدند.در بین تمامی هنرهای رزمی ژاپن { جوجوتسو } متنوع ترین و در عین حال بی نظم ترین ورزش رزمی می باشد .

    این هنر زمی برای یک کاراته کار ماجرا جو که تابع قوانین خاصی نیست و برای رزمی کاری که خود را وقف این هنر کرده است جاذبه دارد .

    بر عکس { جودو - آیکیدو - کاراته } که از یک پیشکسوت یا استاد به خود می بالند

    { جوجوتسو } فاقد چنین چیزی است .

    در قرن 19 در ژاپن تعداد زیادی مدارس { جوجوتسو } وجود داشت که هر کدام با روشهای ویژه خود مبارزه با دست خالی را در میدان نبرد تدریس میکردند .

    { آتمی } ترکیبی از دانش گرفتن جان همزمان با معالجه و حفظ آن است .

    احیای این روشها اساسی { کواتسو } نامیده می شود که هنوز تعداد معدودی از باشگاه ها تدریس میکنند .

    در تومارهای قدیمی ژاپن نوشته شده است که بعضی از شمشیر بازهای ژاپنی برای آزمایش مهارتهای خود از زندانیان استفاده میکردند و بعضی از اساتید

    { جوجوتسو } برای بدست آوردن تجربه در { آتمی } از همان روش استفاده می کردند .

    { جوجوتسو } متعلق به { ریوی شین تو ریو } قرن 17 است .

    { چن تسو یو } یک بودایی چینی ار فرقه { ذن } این هنر رزمی را به هنرجویان ژاپنی یاد داد .

    در ملاقاتی که بین { چن تسو یو } و یک سامورایی سرگردان به نام

    { ماسا کاتسو فوکو تو } پیرو روش { ریو شین تو } روی داد او را با این هنر آشنا کرد

    گفته میشود که این ملاقات آغاز روش نوین در { جوجوتسو } بود که بعدها منجر به پیدایش { جودو } شد .

    سبک { شین تو } برنامه ای اصولی و صریح از روشهای پرتابی - قفل - ضربه - دفاع در برابر اسلحه دستگیری و بستن دشمن به واسطه طناب و مطالعه نقاط حساس و حیاتی بدن { آتمی } دارد .

    { آتمی } هنری است که تدریس آن در تمام کلاسهای سنتی { جوجوتسو } متداول است و بر پایه جنگها و مبارزات تن به تن رزمی ژاپنی و کشورهای شرقی تجربه شده است .

    هنگامی که هنرهای رزمی در غرب محبوبیت پیدا کرد اساتید { جوجوتسو } در ژاپن باشگاه های زیادی را در نقاط مختلف جهان دایر کردند .

    در ژاپن مدت فراگیری { جوجوتسو } طولانی تر بود و تعداد اندکی از غربیها توانستند این زمان طولانی را طی کنند .

    و مدرک مربیگری بگیریند .

    آنها تکنیکهای متنوعی را نیز فرا گرفتند و آنرا با { آیکیدو - جودو - کاراته } در هم آمیخته { جوجوتسوی } امروزی را به وجود آوردند .

    امروزه تدریس جوجوتسو در باشگاه های مختلف بستگی به سوابق و نوع آموزشهای قبلی استاد دارد .

    در یک باشگاه ممکن است شمشیر بازی و تکنیکهای پرتابی و کیک بوکسینگ تدریس شود و در جای دیگر { آیکیدو } را همراه با چوب بلند همراه با اسلحه های اوکیناوایی مانند { نانچیکو } و { سای } آموزش دهند.


    درست در همين زمان بود که فردي به نام (Jigoro Kano) که استاد سبک رزمي Tenshin Shin محسوب مي شد، فنون جودو را گسترش داد و در اواسط قرن بيستم، با احياء مجدد سلسله (Meji)، ممنوعيت تمرين، فنون جوجيتسو در کشور ژاپن از بين رفت و سرانجام اين هنر در سراسر قاره کهن و پس از آن در اروپا جاي خود را باز کرد.


    منبع : martialarts


    درجهان سوم اگر مملکتت را آباد کنی ، خانه ات را خراب می کنند!

    (( پرفسور حسابی ))

  6. 2 کاربرِ زیر از hatamtv بخاطرِ این مطلب مفید سپاس گزاری کرده اند :


  7. #4
    بنیانگذار گویندگان بدون مرز
    تاریخ عضویت
    May 2011
    محل سکونت
    گیلان
    ارسال ها
    163
    سپاس
    1,134
    از این کاربر 1,358 بار در 280 پست سپاس گزاری شده

    lovely3 تاریخجه هنررزمی كيك بوكسينگ



    درباره کیک بوکسینگ یا به تعبیری رشته ای که هم اکنون پرطرفدارترین استایل رزمی حال حاضر جهان است، مطالب مختلفی به رشته تحریر درآمده است.

    در اوایل دهه ۷۰ میلادی، بزرگسالان آن روز رزمی جهان، مثل بیل والاس، چاک نوریس، والرا و ... روش مبارزه ای جدیدی را ابداع کردند که در آن از ضربات دست و پا به شکلی مؤثر و کاربردی در دفاع و حمله بهره گرفته می شد.

    شیوه های مبارزاتی فول کنتاکت، سمی کنتاکت، لایت کنتاکت و لوکیک اصلی ترین روش هائی هستند که یک کیک بوکسور می تواند در تمامی آنها به تبحر لازم رسیده و هم زمان بتواند در سیستم های مختلف رینگی و غیر رینگی در مسابقات مربوطه شرکت کند.

    در شیوه مسابقات فول کنتاکت، ورزشکاران مرد تنها به استفاده از دستکش اکتفا می کنند. گاهی اوقات، کیک بوکسینگ را به عنوان یک سبک رزمی در نظر می گیرند اما در بسیاری مواقع، کیک بوکسینگ تنها یک رویداد رزمی متشکل از مجموعه ای قوانین مبارزاتی است.

    گروهی از ورزشکاران از دیگر استایل های رزمی هم ممکن است علاقمند به حضور در مسابقات کیک بوکسینگ باشند. از آن جمله می توان به سانشوکاران و بسیاری از رزمی کاران سبک های رزمی ژاپنی اشاره کرد.

    نکته قابل توجه وجود قوانین متعدد برای انواع مسابقات کیک بوکسینگ است و این که از هر سنی می توان می توان به کیک بوکسینگ پرداخت. ولی مسئله مهم این است که تا ۱۸ سالگی، استفاده از کلاه محافظ سر همواره توصیه شده است.

    در کشورهای مختلف دنیا، کیک بوکسینگ به اشکال مختلف وجود داشته است که به برخی از آنها اشاره گذرائی خواهیم داشت.

    آدی تادا (Adi thada) یا کیک بوکسینگ هندی: نوعی کیک بوکسینگ که در آن ضربات زانو، آرنج و حمله با پیشانی وجود دارد.

    لت وی (Lath wei) یا کیک بوکسینگ برمه ای: هنر رزمی سنتی برمه با تأکید بر اجرای ضربات زانو، آرنج و سر. تمامی نقاط بدن ممکن است در یک حمله مورد استفاده قرار بگیرد. نام دیگر آن ”باندو کیک بوکسینگ“ است.

    Pradal serey:
    جد احتمالی موی تای!

    موی تای (تای بوکسینگ): هنر رزمی سنتی تایلند که امروز شهرت جهانی یافته و ضربات زانو و آرنج در آن مجاز است.

    کیک بوکسینگ ژاپنی: مشابه موی تای اما با سیستم امتیازدهی متفاوت .

    کیک بوکسینگ آمریکائی: مشابه کیک بوکسینگ ژاپنی و فول کنتاکت کاراته با شیوه امتیازدهی متفاوت.

    فول کنتاکت کاراته:
    در برخی موارد از محافظ های بدن برای مسابقات و تمرین استفاده می شود.

    ساواته (کیک بوکسینگ فرانسوی): استفاده از کفش در مسابقات مجاز است.

    سانشو ـ ساندا (کیک بوکسینگ چینی): شامل تکنیک های کاربردی سایر استایل های رزمی به همراه فنون درگیری و پرتاب ها.

    شوت بوکسینگ: شکل ژاپنی کیک بوکسینگ که در آن پرتاب و درگیری مانند ساشو مجاز است.

    Yaw - yan (کیک بوکسینگ فیلیپینی): رقص مرگ نام مناسبی برای کیک بوکسینگ فیلیپینی است. ورزشی مشابه موی تای.

    می توان به انواع متعدد دیگری از کیک بوکسینگ نیز اشاره کرد، ولی همان طور که اشاره شد، تفاوت اصلی همگی آنها در نوع قوانین مسابقاتی است. در عین حال بسیاری از این استایل ها اساساً خود را کیک بوکسینگ نمی دانند! و استفاده از نام کیک بوکسینگ تنها برای ملموس تر شدن آنها نزد عامه است.

    واژه کیک بوکسینگ اولین بار توسط ”نوگوچی اسامر“ که یک برگزارکننده مسابقات رزمی در ژاپن بوده برای انواع مختلف ورزش های مشابه به موی تای و کاراته در دهه ۱۹۵۰ ابداع شد.

    این اصطلاح بعداً در آمریکا به شکل خاص به کار رفت. در بیستم دسامبر سال ۱۹۵۹، یک دوره مسابقات موی تای بین فایترهای تایلندی در سالن آساکوزای توکیو برگزار شد.

    فردی به نام ”تاتسویامادا“ که پیش از آن ”نیهون کمپو کاراته دو“ را ابداع کرده بود از علاقمندان به موی تای محسوب می شد، زیرا قصد داشت مسابقات کاراته را مطابق با قوانین فول کنتاکت برگزار کند. در آن زمان قوانین کاراته کنترلی اجازه نمی داد تا مبارزین ضربات را به طور کامل به یکدیگر وارد کنند. او از مدت ها قبل درباره ابداع روش مبارزاتی جدید، ایده هایش را مطرح کرده بود.

    سرانجام در نوامبر ۱۹۵۹ او ”کاراته بوکسینگ“ را به عنوان یک ورزش جدید مطرح کرد. یامادا برای معرفی ورزش جدید خود، تای بوکسورهای تایلندی را دعوت کرد. تا آن زمان ـ یامادا تنها کاراته کائی بود که به تای بوکسینگ علاقمند شده بود.

    او با نظارت یک قهرمان سابق موی تای، به مطالعه فنون و روش مبارزاتی تای بوکسینگ پرداخت.

    دوازدهم فوریه سال ۱۹۶۳، روزی خاطره انگیز و تاریخی برای رزمی جهان است زیرا در آن روز ورزشکاران کاراته و موی تای در سالن ورزشی لومپینی تایلند به مصاف یکدیگر رفتند.

    سه کاراته کا به اسامی ”تاداشی ناکامورا“، ”کنجی کوروساکی“ و ”آکیوفوجی هیرا“ در مقابل سه حریف تای بوکسور قرار گرفتند و در پایان نتیجه*ای تقریباً باور نکردنی کسب شد. تیم کاراته ژاپن با نتیجه ۲ بر ۱ حریفان موی تای کار را مغلوب کرد!

    نوگوچی و کنجی کوراساکی (یک مربی کیوکوشین) با مطالعه موی تای و تلفیق آن با کاراته، روشی را ابداع و آن را کیک بوکسینگ نامیدند. پرتاب و ضربه با سر در ابتدا با هدف متمایز این روش مبارزاتی از موی تای، مجاز شمرده می شد ولی در ادامه غیرمجاز دانسته شد.

    برای اولین بار در سال ۱۹۶۶، آزامو نوگرچی، انجمن کیک بوکسینگ را تأسیس کرد و در ادامه اولین مسابقات کیک بوکسینگ در یازدهم آوریل ۱۹۶۶ در ازاکا برگزار شد.

    تاستویامادا در سال ۱۹۶۷ درگذشت ولی در دوجوی او هم چنان ترتیب و پرورش کیک بوکسورها ادامه داد.

    به تدریج کیک بوکسینگ در ژاپن توسعه یافت و مورد توجه تلویزیون قرار گرفت. تاداشی ساوامورا، جزء اولین گروه قهرمانان سرشناس کیک بوکسینگ محسوب می شود.

    البته پس از مدتی با بازنشستگی و کناره گیری ساوامورا از مسابقات حرفه ای، اقبال عمومی و توجه تلویزیون به کیک بوکسینگ کاهش یافت، تا این که سرانجام در سال ۱۹۹۳ K-۱ موجودیت یافت.

    در سال ۱۹۹۳، کازویوشی ایشی ـ (بنیان گذار سیدوکان کاراته)، K-۱ را تحت قوانین کیک بوکسینگ ابداع کرد. در این سال بود که مجدداً کیک بوکسینگ به شهرت گذشته دست یافت و به تدریج در آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا و نیوزیلند رواج پیدا کرد.

    البته در سال ۱۹۷۸، یان پلاس، انجمن کیک بوکسینگ هلند (NKBB) را به عنوان اولین سازمان کیک بوکسینگ جهان تأسیس کرده بود و در دهه ۱۹۷۰ نیز بیل والاس که از قهرمانان کاراته ایالات متحده بود به این روش می پرداخت.

    امروزه دو سازمان معتبر در دنیا، مسابقات کیک بوکسینگ را در دو بخش حرفه ای و آماتور، برگزار می کنند. (ISKA - WAKO) که از این میان سازمان WAKO تنها سازمان برگزارکننده مسابقات کیک بوکسینگ است که بخش آماتور آن مورد تأئید GAISF (گایسف) قرار گرفته است.

    برای اولین بار کیک بوکسینگ واکو در مسابقات داخل سالن ۲۰۰۷ ماکائو حضور یافت و شورای المپیک آسیا آن را به رسمیت شناخت.

    منبع : martialarts


    درجهان سوم اگر مملکتت را آباد کنی ، خانه ات را خراب می کنند!

    (( پرفسور حسابی ))

  8. کاربر زیر از hatamtv بخاطرِ این مطلب مفید سپاس گزاری کرده است :


 

 

برچسب برای این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمی توانید موضوع جدید ارسال کنید
  • شما نمی توانید به پست ها پاسخ دهید
  • شما نمی توانید فایل پیوست ضمیمه کنید
  • شما نمی توانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  
  • قدرت گرفته از سیستم vBulletin نسخه ی 4.2.3
  • قالب اختصاصی انجمن TvWorld نسخه ی 1.0
  • طراحی و اجرای قالب : نوژن
  • تمام حقوق مطالب و محتوا برای تی وی وُرلد محفوظ می باشد
Powered by vBulletin® Version 4.2.1
Copyright ©2000 - 2009, Jelsoft Enterprises Ltd.